Belgeselde, Ahmet Çalık’la birebir formayı giymiş futbolcular ile onu yakından tanıyan teknik yöneticiler, genç yaşta hayatını kaybeden futbolcunun hem saha içindeki çabasını hem de örnek kişiliğini anlattı.
Fatih Terim: “Ahmet deyince hürmet gelir insanın aklına”
Fatih Terim, Ahmet Çalık’ın sırf futbolculuğuyla değil, karakteriyle de herkesin gönlünde yer edinen bir isim olduğunu vurguladı:
“Ahmet Çalık, futbolculuğu dışında insan olarak sevgi dolu, saygılı bir gençti. Ben gerek arkadaşlarından, gerek basın mensuplarından, gerek çalıştığı teknik heyetlerden, gerek taraftarlardan onu sevmeyen hiç kimseyi hatırlamıyorum. Konuşmaya başladığınızda yüzü kızaran çok az kaldı, Ahmet onlardan bir tanesiydi. Bana çok büyük bir hürmeti vardı. Çok da büyük sevgisi vardı.
Zaten Ahmet’i hürmetle anmak çok daha yanlışsız. Ahmet deyince hürmet gelir insanın aklına. Çok kıymetli bir çocuktu. Ahmet’le birçok şeyi paylaştım ben olağan. Bunlar ortasından bir adedini seçmek başkalarına haksızlık olur. Ahmet şöyle bir çocuk, güvenebileceğiniz, her şeyinizi emanet edebileceğiniz bir genç. Sahanın içerisinde kendi meziyetlerinin sonlarını dahi zorlayan elinden gelen her şeyi yapan bir futbolcu. Dışarıda da kaideler ne olursa olsun, kayıtsız koşulsuz güvenebileceğiniz bir genç. Sahiden yaşarken de, öldükten sonra da hakkında söylenecek şeyler bunlar. Bunu rahatlıkla söyleyebilirim.
Evlat çok zordur doğal. Allah kimseyi evladıyla sınamasın. Babasıyla da vakit zaman mesajlaşıyoruz. Çok sayın bir insan. Ben zira cenazesine de katıldım. Oynadığı vakit da oynamadığı vakit da bir grupta bulumması gereken nadir futbolculardan biriydi. Harikulade bir görev adamı, hiçbir sorunu olmayan, çok nadir rastlanan karakterlerden bir tanesi Ahmet.
Dinimizde, bizde beşerler aslında öldükten sonra rastgele berbat bir şey söylenmez fakat Ahmet onlardan değil. Ahmet, yaşasa da ölse de çok hoş şeyleri hak eden bir çocuk, bir genç.
Babası da süper bir adam. Annesi de o denli. Süper bir evlat yetiştirmişler. Yıllar sonra bunları söyleyebiliyorsak ki herkesin benden daha çok şey söyleyeceğine inanıyorum. Doğrusu bu zira.
Baba olarak, anne olarak da karşılaşamak çok kolay değil. Çok da fazla bir şey söylemek istemiyorum. Onlar bunu dinleyecektir. Çok üzülsünler istemiyorum.
Biz ne desek, ne kadar teselli etsek onun kalbindeki acıyı yalnızca birkaç dakika tahminen gurura çevirebiliriz sözlerimizle lakin o acıyı silmemiz mümkün değil.
Açıkçası çok üzüldüğüm olaylardan bir adedidir.Tabii ki ailesi kadar üzülemem ancak onlara yakın da üzülürüm ben de.
Bir oyuncuyu aldığınız vakit, yalnızca onu teknik olarak almıyorsunuz. Futbolcu olarak alıyorsunuz fakat, insan olarak bağlantılarınız o denli bir noktaya geliyor ki.. Baba-oğul, abi-kardeş, galibiyetlerde birlikte sevinen, yenilgilerde birbirine dayanan, o kadar çok vakit geçiren bir işin içerisindesiniz ki… Diğer bir duygusal bağ da gelişiyor. Onlar sizin artık evladınız oluyor.
Vallahi benim Ahmet’e söylemediğim, yarım kalan hiçbir şey yok. Alakamız hiç bitmedi. Değerli günlerde daima arardı. Hasebiyle içimde kalmılş, söylemediğim hiçbir şey yok. Ayrılırken de çok hoş ayrıldık, beraberken de çok hoş vakit geçirdik. Yeri cennet olsun. Çok hoş bir adam tanıdım ben. Yeteneği de kendi çapında çok kıymetliydi. Lakin karakteri bence uzun yıllar anlatılacak, unutulmayacak bir karakterdir…
Abdülkerim Bardakcı: “Tandemi mevt ayırdı”
Ahmet Çalık’la birlikte savunmada vazife yapan Abdülkerim Bardakcı, birlikte geçirdikleri günleri hasretle anlattı:
“Çok sevdiğimiz bir kardeşimizdi. Allah’tan rahmet diliyorum kardeşimize. Çok seviyoruz. Yalnızca futbolculuğu değil insanlığı da bizim için, herkes için çok değerli bir insandı.
Her vakit yeterli oynuyorduk. Çok hoş vakit geçiriyorduk. Çok hoş bir tandem olmuştuk bir arada. Her sene geçtikçe çok özlüyoruz. Asla unutmuyoruz. Hatta bir arada oynarken herkes ne kadar âlâ bir tandem olduğumuzdan bahsediyordu ve benim unutamadığım bahislerden biri bu hususta bir başlık atılmıştı, ‘Tandemi mevt ayırdı’ gibisinden… Ben bu biçimde hatırlıyorum yani çok üzüldüğüm bir husus.”
İrfan Can Kahveci: “Bir dosttan öte kardeşti”
Belgeselde en duygusal anlatımlardan biri İrfan Can Kahveci’ye aitti. Kahveci, Ahmet Çalık’la olan yakın dostluğunu şu sözlerle lisana getirdi:
“Şöyle söyleyebilirim. Ahmet Çalık benim için bir dosttan öte kardeş üzere bir insandı. Çok uzun yıllarımız geçti Ahmet Çalık’la. Sahiden her vakit insanın yanında isteyeceği dostlardan biriydi.
Yani sahiden o kadar çok anımız var ki, her dakikamızı bir arada geçiriyorduk. Benim için onunla paylaştığım her şey çok özeldi.
Bazen futbolcular saha için o adrenalinle tahminen istenmeyen şeyler yapabilir. Lakin ben hiçbir vakit Ahmet Çalık’tan o şekil olaylar görmedim. Daima sahanın içinde de güzel kalmayı başardı. Tahminen biz insanız, tahminen bazen yanlış şeyler yapabiliyoruz saha içinde. Ahmet Çalık’tan hiçbir vakit bu türlü şeyler görmedim. Saha içinde de saha dışındaki üzere karakterini muhafazayı başaran az insanlardan biridir.
Sabah idmana gitmiştim, kahvaltımı yaparken bir anda televizyonda gördüm vefat haberini. Ben inanamadım açıkçası. Bir anda bu türlü bir şeyi görmek, gözümün önünden sinema şeridi üzere geçti her şey. Bütün anılarımız. İnanamadım hatta kendi telefonumdan bile aradım. Herhalde palavra haber falan sanmıştım ben. Sonra arkadaşlarımızı aradım. Ondan sonra gerçek olduğunu duyduktan sonra olağan kahrolduk. Çok bir şey de diyemiyorum.
Onu çok sevdiğimi söylemek isterdim hakikaten. Keşke yanımızda olsaydı. Çok sözler de söylemek isterdim lakin tek bir şey söyleme hakkım olsaydı; Yeterli ki vardı.. Onu çok seviyoruz.”
Barış Alper Yılmaz: “Keşke onu tanısaydım”
Barış Alper Yılmaz, Ahmet Çalık’ı yakından tanıyamadığı için duyduğu üzüntüyü lisana getirdi;
“Ben de bir maçtan sonra golümü ona armağan etmek istedim. Yakından kendisini tanıma fırsatım olmadı, keşke tanısaydım, çok fazla ortak arkadaşımız vardı. Lakin herkesin onun hakkında söylediği hakikaten çok güzel bir insan olduğu. Ruhu şad olsun…”
Yunus Akgün: “Her gereksinimimizi karşılardı”
Yunus Akgün ise Ahmet Çalık’ın genç oyunculara verdiği dayanağı anlattı:
“Ahmet ağabey çok özel, çok hoş karakterli bir insandı. Onunla bir arada çok hoş anılarım var. Çok hoş başarılara imza attık. Her şeyden kıymetlisi çok hoş bir insandı.
Ozan Kabak, o vakit kardeşim kendi de söylemişti. O vakit birinci maçına çıkacaktı. Nitekim Ahmet Çalık ağabey o vakit ona çok dayanak olmuştu. Hatta Ozan kendisi söylemişti, ‘benim için sabah namazında dua etmişti’ diye. Çok hoş bir insandı. Bize çok yardımcı olurdu, o vakitler küçüktük. Her muhtaçlığımızı karşılardı…
Onu çok özledik, onu çok seviyoruz. Yeri cennet olsun inşallah.”
Emre Akbaba: “Bu dünyanın süreksiz olduğunu bilenlerdendi”
Ahmet Çalık’la vefatından bir gün evvel konuştuğunu anlatan Emre Akbaba, belgeselde şu kelamlara yer verdi:
“Genelde bu türlü müzik dinlerken aklıma geliyor. Zira onunla birlikte dinlediğimiz müzikler vardı. Kimi müzikler vardır, kimi beşerlerle özdeşleştirirsiniz ya. İşte benim de o denli kimi müziklerim var. Mesela bir tane müzik vardı, ‘Geri gelmeyen mektup’ sanırım ismi. Sezen Aksu’nun müziklerini aslında genelde dinlerken o aklıma geliyor. İdmanlardan sonra yemeğe giderdik. Herkesi çağırırdı, bütün gençleri toplardı. Bazen insan bu türlü çok kalabalık istemez, bu türlü kendi ortamızda olalım lakin o işte bana onu öğretti diyebilirim. Çok eli açıktı, bonkördü. Hesap ödemek için savaşırdı. Bu dünyanın gelip süreksiz olduğunu çok âlâ bilenlerdendi.
Futbol gelip süreksiz bir şey sonuçta. Bir gün bitecek, hepimiz bırakacağız. Bizim dostluğumuz ömür uzunluğu sürecek bir dostluktu.
Vefatından bir gün evvel telefonda konuşmuştuk. Beni düğününe davet etmişti. Eşimle de ortası çok güzeldi. Vefat haberini aldığım gün ben antrenmandaydım aslında. Söylemişler işte ‘söylemeyin Emre’ye şimdilik, idmandan çıkınca öğrensin’ diye. Ondan sonra bizim masör gelip söyledi. Ben ağlamaya başladım. Doğal hocalar gördü, direkt beni idmandan çıkardılar.”
